KLAS 4 Leesverslag Een schitterend gebrek - Arthur Japin

Algemene informatie

Beschrijving

Arthur Japin – Een schitterend gebrek

Uitgeverij: De Arbeiderspers

Jaar van uitgave: 2003

Druk: Eerste druk (2003)

Aantal pagina’s: 239

Genre

Een schitterend gebrek is een historische roman. De personen in dit boek hebben voor een groot deel echt bestaan. Het is ook een romantisch verhaal, want in het hele boek gaat het over de liefde, die vaak wreed is.

Samenvatting

   Het boek vertelt het verhaal van Giacomo Casanova en wordt verteld door zijn eerste liefde, Lucia. Terwijl zij springt tussen het heden en het verleden, vertelt zij haar verhaal, het verhaal dat Casanova zelf nooit zal kennen.

   Haar jeugd brengt Lucia door op het vredige platteland van Noord-Italië. Nooit heeft zij zorgen en altijd kan zij rustig rondfladderen in de natuur. Dan komen de voorbereidingen van het huwelijk van de dochter van de gravin eraan. De gravin is de eigenaresse van het landgoed waar Lucia werkt. Lucia is de dochter van twee bedienden, die al geruime tijd in dienst zijn van de gravin. De gravin ziet Lucia als familie en gaat erg vertrouwd met haar om. Als de genodigden voor het groots huwelijk aankomen, valt Lucia’s blik meteen op twee jongemannen. De gebroeders Fransisco en Giacomo Casanova spreken haar meteen aan. Vooral Giacomo, dus zorgt zij er met een list voor dat hij een vertrek dicht bij dat van haar krijgt. Zo brengt zij hem iedere morgen zijn eten en brengt zij veel tijd door op zijn kamer of bij hem in bed. Maar Giacomo vindt haar nog te jong om het echte genot te kunnen beleven, dus onthoudt hij zich van het liefdesspel. Dan moet hij weer gaan, maar spreken zij af alkaar eeuwig trouw te zijn. Hij zal na een halfjaar terugkomen en dan zullen zij trouwen. Zij zullen samen een gelukkig leven opbouwen in Venetië en alles zal mooi zijn.

   In de tussentijd wordt Lucia’s kennis bijgespijkerd door een bijlesleraar, die het noodlottige lot treft de ernstige ziekte, de pokken, op te lopen. Hij gaat dood en dan wordt ontdekt dat Lucia besmet is.

   Lucia overleeft, maar de schade is enorm: haar gezicht is voor altijd ontsierd door afzichtelijke littekens. En daar beginnen de problemen. Lucia wil dolgraag trouwen met Giacomo, maar ze wil hem de vernedering van een lelijke echtgenote niet aandoen: zijzelf, maar ook haar man zal door haar lelijkheid nooit geaccepteerd worden in de societykrinngen van Venetië. Wat moet ze doen?

   Wanneer ik echter tegen mijn gevoel in zou gaan en hem vrij zou laten, zou hij zijn dromen kunnen najagen en waarmaken. Ik zou dan wel ongelukkig zijn maar troost vinden in de wetenschap dat hij tenminste gelukkig was. Misschien zou hij even droevig zijn om mij, maar vast niet lang wanneer ik het zo speelde dat hij meende dat ik hem verraden had. Dan zou hij kwaad zijn, mij verwensen en uiteindelijk vergeten. Zo redeneerde ik. In het eerste geval zouden er twee ongelukkig zijn, in het laatste geval slechts een. De keus leek mij eenvoudig.

   Lucia handelt op de automatische piloot: ze vlucht en ziet Giacomo nooit meer. Na vele omzwervingen, waarbij ze in een verlichte feministenbeweging terecht komt, maar ook als vieze prostituee elke schurftige klant moet aannemen vanwege haar lelijkheid, wordt Lucia een dure hoer in Amsterdam. Ze hult zich in sluiers, waardoor ze voor haar klanten extra aantrekkelijk – want mysterieus- is. Dan komt ze Giacomo opnieuw tegen: hij noemt zich Seingalt en is een vrouwenverslinder geworden die later, in onze tijd, bekend zal staan als Casanova. Seingalt pocht dat hij nooit een vrouw ongelukkig heeft gemaakt, Lucia schept op dat zij nog nooit echt verliefd is geworden. Beiden gaan een weddenschap aan: Giacomo al proberen Lucia te winnen en Lucia moet hem op de een of andere manier haar eigen verhaal vertellen. Maar de sluier en het verleden staan alle openheid in de weg.

   Wat volgt is een geniaal en subtiel spel met liefde als inzet. Maar een spel moet men spelen met de hersenen, niet met het hart, anders wint men niet. Lucia raakt verstrikt in haar eigen gevoelens, die ze, sinds haar vlucht, niet meer heeft toegelaten. Uiteindelijk bedenkt zij een geniaal plan; ze schrijft hem als de vrouw met de sluier een brief waarin ze zijn weddenschap aanneemt en hij haar voor zich mag winnen. Een week lang hebben ze geweldige seks en voelt zij zich helemaal goed. Maar dan moet zij uiteindelijk toch op de een of andere manier haar verhaal kwijt. Zij schrijft hem nog een brief, waarin zij vertelt dat ze weet wie Lucia is en dat hij haar kan zien bij een hoerenhuis in de stad. Hij gaat erheen en zij is daar, zonder sluier. Het verband tussen Lucia en de vrouw met de sluier kent hij niet en zal hij ook nooit ontdekken. Hij vindt Lucia weerzinwekkend en voelt zich schuldig dat zij terecht is gekomen in zo’n milieu. Zij wil niet dat hij zich schuldig voelt en geeft zichzelf de schuld. Ze zegt hem dat als ze echt van hem zou hebben gehouden, zij nooit uit elkaar zouden zijn gegaan. Hij vertrekt en schrijft nog een brief aan de vrouw met de sluier. Dat hij Lucia liever niet had gezien en dat zij de weddenschap gewonnen heeft.

   Zij is ondertussen zwanger en heeft een onzekere toekomst voor zich. Met kind zal zij niet kunnen prostitueren en de enige die haar zekerheid kan bieden is meneer Jamieson. Hij is al tijden lang gek van haar en heeft zijn vaste avond in de week dat hij bij haar komt om van haar diensten gebruik te maken. Hij is eveneens haar enige klant die weet hoe ze er werkelijk uitziet zonder sluier. Lucia besluit op het laatste moment alsnog met hem mee te gaan naar Amerika en krijgt uiteindelijk na haar eerste kind, Jacob, nog twee kinderen van hem. Hiermee eindigt het boek en zijn de twee geliefden voor altijd uit elkaars armen gedreven.

Verwachtingen

Ik ben dit boek gaan lezen, omdat ik van veel mensen had gehoord dat het een heel mooi boek was. Ik vind het verhaal over Casanova altijd al heel leuk en toen ik hoorde dat je zijn leven in dit boek zag door de ogen van zijn eerste liefde Lucia. Ik verwachtte dat het boek heel romantisch zou zijn, dat het helemaal zou gaan over hoe mooi de liefde is, etc.

Motieven en thema

Thema

Het thema van het boek is de liefde. Het gaat er in het boek niet over dat de liefde mooi en fijn is, maar eerder hard en zwaar. Lucia is in het boek helemaal kapot gemaakt door de liefde voor Giacomo Casanova. Om hem van een leven vol schaamte te redden, offert ze zichzelf op en gaat ze bij hem weg. Haar hele verdere leven houdt ze alleen nog maar van hem. Wanneer Giacomo haar in het eind van het boek ongesluierd ziet, heeft hij alleen maar een afkeer voor haar en het enige wat hij nog voor haar voelt is medelijden.

Motieven

Een eerste motief is uiterlijke schoonheid. Dit speelt een grote rol in het boek. Wanneer Lucia’s gezicht verminkt is door de pokken, durft ze zich niet meer aan Giacomo te laten zien uit angst dat hij een verschrikkelijk leven zal krijgen met haar als vrouw.

Via dit motief kom je gelijk bij het tweede, namelijk bedrog. Het begint als ze door haar verminking Casanova verlaat en hem laat denken dat ze een ander heeft. Verder verbergt Lucia haar gezicht met een voile om haar gezicht niet te hoeven tonen. Door de voile vinden mannen haar weer aantrekkelijk, omdat ze worden aangetrokken tot het mysterieuze, datgene wat ze niet kunnen zien. Dit is dus eigenlijk ook een soort bedrog, omdat mensen niet weten dat haar gezicht zo verminkt is.

Een derde motief is seks. Lucia heeft geen seks met Giacomo, omdat deze haar daar nog te jong voor vindt. Wanneer Lucia Giacomo gaat verlaten, heeft ze voor het eerst seks met de graaf van het landgoed waar ze woont. Ze doet dit om geld te verdienen voor haar reis. Als dit geld op is, moet ze een nieuwe baan zoeken. Door haar verminking wordt ze overal weggestuurd en heeft ze nog maar één keus: ze gaat de prostitutie in. In de prostitutie werkt ze zich een weg naar boven en wordt ze uiteindelijk een dure hoer in Amsterdam.

Beoordeling

Schrijfstijl

Ik vind het boek erg mooi geschreven. Het taalgebruik is goed te begrijpen, maar het is niet te simpel. Wat er is geschreven is mooi en diepzinnig, maar de manier waarop alles beschreven wordt is nog mooier. Ik was er echt van onder de indruk hoe dingen werden beschreven. Bijvoorbeeld aan het eind van het boek, als je erachter komt dat Lucia haar verhaal heeft opgeschreven voor haar kind en waarin ze zegt wat ze van haar leven heeft geleerd. In deze passage staat ook de verklaring voor de titel:

Als liefde iets is wat je van iemand krijgt, zou je verwachten dat de mijne was opgehouden te bestaan toen ik hem niet meer ontving. Dat is niet zo. Die is gebleven. Altijd. Mijn diepste geluk heb ik zelfs zonder Giacomo beleefd, toen hij in Venetië was en ik, geschonden, van mijn ziekte herstelde. Daarover kon geen misverstand bestaan. Nooit was ik zo vol van hem als op dat moment, waarop hij ver van mij was en ik besloot mijn toekomst voor hem op te geven. Mijn liefde leefde, niet omdat ik werd bemind, maar omdat ik zelf liefhad!

Nu ik dit begreep, al die jaren later, kreeg ik het enige wapen in handen dat tegen iedere aanval bestand is. Het is de diepere waarheid die achter de zichtbare schuilgaat, zoals de ogen van de heilige Lucia die onder het glas van mijn hanger zijn gegraveerd en die je alleen kunt zien wanneer het licht op een bepaalde wijze binnenvalt.

Alles draait hierom, ieder woord dat ik geschreven heb en nog schrijven zal. Ik vertel je mijn leven alleen opdat jij dit geheim meteen bij aanvang al zult kennen: wij zijn ongelukkig omdat wij denken dat we lief moeten hebben. Om gered te worden moeten wij iets eenvoudigs doen dat ons desalniettemin het zwaarst van alles valt: wegschenken waarnaar wij juist het meest verlangen. Niet hebben, maar geven. Zo zegepralen wij alsnog. Dit heeft mij mijn gebrek geleerd.

Blz. 225-226

Inhoud

Tijd: in het boek springt het verhaal tussen het verleden en nu. Lucia vertelt haar verhaal door terug te blikken en tussendoor te vertellen wat er op dat moment gebeurt. Als haar hele verhaal is verteld, gaat het verhaal verder waar het gebleven was.

Ruimte: het verhaal speelt zich af op veel verschillende plekken, waaronder het landgoed Pasiano, Venetië en Amsterdam. De ruimte speelt ook een rol in het verhaal. Op Pasiano was Lucia heel vrij en onschuldig. Na haar ziekte vertrok ze naar Venetië en Amsterdam drukke steden, en daar is ze gelijk een heel ander persoon.

Eindoordeel

Ik vond het boek erg mooi. Er zaten mooie gedachten in en naarmate je er meer over gaat nadenken, zie je steeds meer dingen die je eerst nog niet waren opgevallen. Er zit veel meer diepgang in dan je zou denken. Bijvoorbeeld de grootvader van Lucia die spiegels maakte en de manier waarop Lucia’s ouders elkaar hebben ontmoet. Lucia’s vader keek steeds via spiegels naar Lucia’s moeder, omdat hij te verlegen was om haar echt aan te kijken. Wanneer Lucia’s moeder er wat van zegt, dwingt hij haar naar zichzelf te kijken in de spiegel en legt zo uit waarom hij naar haar kijkt:

Ik keek naar mezelf. En ik bleef kijken. Dat kostte me echter grote moeite. Stel je voor, ik ben in een werkplaats vol spiegels opgegroeid. Waar ik ook keek, ik zag mezelf altijd wel ergens terug. Ik dacht dan ook dat ik een duidelijk beeld had van hoe ik eruitzag, maar nu nam ik iets ander waar. Het was niet beter of slechter, alleen vollediger. Ineens begreep ik dat ik nooit meer dan mijn contouren in mij had opgenomen en mij eigen blik altijd moet hebben ontweken. Alleen zo kan ik het uitleggen: tot dan had ik mijn gelijkenis gezien zoals een amateur die in een schilderij uitwerkt, heel precies maar zonder leven. Dit keer zag ik echter mijn portret zoals een groot kunstenaar het in een korte schets kan vangen, zonder het geheel te tonen, maar met in dat weinige een glans, die een kloppend hart verraadt en een snelle, warme ademhaling. Na een tijdje verslapte de gek zijn greep. Ik keek hem aan. Zijn ogen stonden vol tranen. Dat is alles. ‘Het is goed,’zei ik. ‘Ik heb het gezien’.

Blz. 28

Dit slaat ook weer op Lucia, die haar gezicht verbergt door haar voile. Doordat je niet alles ziet, heeft ze een zeker glans die haar aantrekkelijk maakt.

In het begin van het boek snapte ik niet zo goed waar het over ging. Ik wist niet wie er aan het woord was en ik moest er echt even inkomen voor ik het snapte. Daarna heb ik het heel snel uitgelezen, omdat ik gewoon steeds wilde weten wat er zou gaan gebeuren.

Ik vind het boek heel mooi en ik zou het iedereen aanraden. Ik vind het echt een 8,5 waard, vandaar ook de hoge score op de oordeelbalk.

Mijn verwachtingen klopten niet helemaal, want het ging meer over hoe zwaar de liefde is en hoe erg die je leven kan beïnvloeden. Dit heeft er verder niet voor gezorgd dat ik het boek tegen vond vallen. Ik ben het dus helemaal eens met de mensen die het een heel mooi boek vonden.

Lijst van gebruikte bronnen

Een schitterend gebrek – Arthur Japin

http://nl.wikipedia.org/wiki/Een_schitterend_gebrek (samenvatting)

KLAS 5 Leesverslag Ivoren Wachters - Simon Vestdijk

Samenvatting

Philip Corvage is een jongen van negentien jaar en zit op het lyceum in het zesde jaar. Door slechte genen heeft hij een heel slecht gebit. Hij heeft de vreemde gewoonte om okkernoten met zijn tanden te kraken, wat zijn gebit er niet beter op maakt. Hij vindt zichzelf een literair genie en is niet bang om voor die mening uit te komen, dus stopt hij zijn zinnen vol met Latijnse citaten.

De dag voordat zijn nieuwe schooljaar begint krijgt hij kiespijn en gaat naar de tandarts. Omdat hij zijn gebit zelf kapotmaakt, weigert zijn oom, die oud-commandant bij de brandweer is en vaak beroertes heeft, de rekeningen  van de tandarts te betalen. Uit arrogantie schrijft Philip een gedicht dat moet gelden als betaling voor het vullen van de kies: Ivoren wachters. Als hij met zijn gevulde kies thuis aankomt, krijgt hij de volle laag van zijn oom die net een beroerte heeft gehad.

Op zijn eerste schooldag maakt hij kennis met de nieuwe leraar Nederlands, Frits Schotel de Bie. Een zeer goed Neerlandicus maar met een hoge eigendunk. De Bie is verloofd met Lida Feltkamp, een mooie vrouw die omdat ze voortijdig van de HBS is gegaan, het schoolleven heel erg interessant vindt. De Bie ontneemt haar haar enthousiasme en interesse door Lida buiten het schoolbestaan te sluiten. Philip Corvage test de nieuwe docent door hem te plagen. Schotel de Bie wordt zenuwachtig en noemt het gebit van de dichter een afgebrand kerkhof.

Die avond gaat Corvage naar het huis van Schotel de Bie. Niet omdat hij beledigd is, maar meer om wraak te nemen. Hij treft eerst Lida aan en ze neemt hem een kruisverhoor af. Eenmaal op de hoogte van de confrontatie en gefascineerd door de jonge student vraagt ze aan Frits of hij zijn verontschuldigingen wil maken aan de jongen en de klas. De Bie weigert en stuurt Lida boos weg. Wanneer Lida Corvage naar huis brengt krijgt ze steeds meer interesse in hem, en hij krijgt een afscheidzoen.

Wanneer Philip thuis komt staat zijn oom op ontploffen want de tandarts heeft toch een rekening gestuurd. In de ruzie noemt hij Philip een oplichter. Dit woord kan Philip niet aan, omdat het te maken heeft met zijn vader. Hij wordt zo boos dat hij zijn oom aanvalt. Oom Selhorst krijgt een beroerte en Corvage denkt dat hij hem gedood heeft. Dat is echter niet het geval maar om moeilijkheden te vermijden geeft Nel, de bediende van huize Selhorst, hem de genadeslag en stuurt Philip weg. Nadat hij wat door de stad heeft gezworven, komt hij bij het huis van Nel. De man van Nel denkt dat Philip en Nel een verhouding hebben en voelt zich daardoor bedreigd. Hij voert de jongen dronken. De man verzint een verhaal dat mooi aansluit op de afgelopen gebeurtenissen en lokt zo Philip Corvage in de val en verdrinkt hem.

De volgende ochtend krijgt Schotel de Bie het nieuws te horen en biedt zijn verontschuldigingen aan voor de klas, omdat hij zich nu erg schuldig voelt. Voor hem, alleen, is dit een revolutionaire gebeurtenis. Lida, ontzet door de dood van Corvage, gaat bij Frits weg. Frits Schotel de Bie, gekraakt en versleten door de scheiding en zijn eigen trots, blijft achter als een kluizenaar zonder levensvreugde.

Bespreking thematiek

Thema

Het thema van het boek is verval. Het gaat over de ondergang van een leraar en een leerling. Philip Corvage is een zelfverzekerde jongen, totdat meneer Schotel de Bie op zijn school les komt geven. Nadat deze hem heeft beledigd, komt Philip bij diens verloofde Lida terecht, bij wie hij zijn hart lucht. Hierdoor wordt hij kwetsbaarder. Na hun kus, voelt hij zich nog kleiner worden en als hij daarna zijn oom Selhorst aanvalt, die daardoor een beroerte krijgt, voelt hij zich ook nog eens enorm schuldig. Uiteindelijk gaat hij naar Nel, wiens man hem uiteindelijk vermoordt. Frits Schotel de Bie neemt zich voor een perfecte leraar te worden. Als hij zich op zijn eerste dag al niet weet te beheersen en Corvage beledigt, wordt hij al iets minder zelfverzekerd. Als hij er de volgende dag achterkomt dat Philip dood is gevonden in de gracht nadat deze bij hem aan de deur was geweest om hem te vragen of hij zijn excuses wilde aanbieden voor de klas, is er een stuk minder van zijn zelfingenomenheid over. De genadeklap echter komt als zijn verloofde hem verlaat, geschokt door de dood van Corvage. Schotel de Bie slijt de rest van zijn dagen als een gebochelde, getergde man. De ondergang van het gebit van Corvage, kan symbool staan voor deze ondergang van Schotel de Bie, Philip Corvage en de relatie tussen Lida en Schotel de Bie.

Motieven

Een eerste motief is de manier van opvoeden of het gebrek daaraan. Philips moeder wordt niet duidelijk genoemd, maar over zijn vader wordt wel veel gezegd. Hij is eigenlijk door zijn oom opgevoed zonder moeder. Daardoor zoekt hij in Nel en Lida een moederfiguur. Dit zorgt voor problemen. De man van Nel denkt dat Philip en Nel een verhouding hebben en de gesrekken tussen Philip en Lida zorgen ervoor dat Lida de relatie met Frits verbreekt. Bij Schotel de Bie is het juist precies omgekeerd. Hij heeft het gevoel dat zijn moeder de enige is die hem echt begrijpt. Hierdoor kan Lida nooit op de eerste plek komen. Hij beschouwt haar gewoon als minderwaardig.

Een ander motief is het slechte gebit van Philip Corvage. Dit gebit komt het hele boek terug. Het is de oorzaak van vele ruzies tussen Philip en zijn oom en het is de oorzaak van de spanningen tussen Philip en Schotel de Bie. Door het hele boek heen zijn er steeds verwijzingen naar het gebit.

Een ander motief is geweld. Er wordt op een aantal plaatsen geweld gebruikt in het boek, soms met ingrijpende gevolgen. Wanneer oom Selhorst de overleden vader van Philip beschuldigt een oplichter te zijn geweest, valt Philip zijn oom aan, die daardoor een beroerte krijgt en op de grond valt. Wanneer Philip naar zijn tante is om hulp te halen, slaat de huishoudster, Nel, Selhorst nog een keer op zijn hoofd met een stok om Philip te beschermen.  Aan het eind van het boek slaat de man van Nel Philip op zijn hoofd en duwt hem in het water, waardoor het lijkt alsof Corvage door alle gebeurtenissen zelfmoord heeft gepleegd.

Het vierde motief is de dood. Ten eerste is het gebit van Philip Corvage ‘dood’. Schotel de Bie maakt niet voor niets de opmerking ‘Hou je afgebrande kerkhof een beetje voor je zeg!’. Aan het eind van het boek is Corvage natuurlijk ook dood en Philips oom Selhorst krijgt een beroerte, waaraan hij uiteindelijk overlijdt, als hij hoort dat Corvage dood is. Er kan ook gezegd worden dat Schotel de Bie dood is, want hij leeft weliswaar nog wel, maar hij heeft geen levenslust meer.

Jaloezie speelt ook een grote rol in het boek. De man van Nel is jaloers op Corvage, omdat hij denkt dat hij een verhouding heeft met Nel of iets dergelijks. Hij is zelfs zo jaloers dat hij Corvage dronken voert en uiteindelijk vermoordt.

Hoe gaan de belangrijkste personen om met hun problemen?

Philip Corvage

Philip heeft thuis problemen met zijn oom Selhorst. Hij pakt zijn problemen niet aan, maar hij verlegt ze als het ware naar school en naar zijn gebit. Hij is op school tegendraads terwijl hij een heel slimme jongen is. Hij verminkt zijn gebit door okkernoten te kraken met zijn tanden. Dit kun je zien als een manier van afreageren. Wanneer hij met Lida heeft gepraat en haar heeft gezoend, voelt hij zich een ander mens. Als Selhorst dan weer het woord oplichter in de mond neemt, vliegt Philip hem aan. Als zijn oom op de grond ligt, raakt Philip in paniek. Hij heeft het gevoel dat hij zijn oom heeft vermoord en hij vlucht weg. Hij gaat naar Lida, hij dwaalt door de stad, hij gaat naar Nel en uiteindelijk wordt hij vermoord door de man van Nel.

Frits Schotel de Bie

Frits heeft wel een aantal problemen, maar hij verdringt deze. Dit is dus eigenlijk vluchtgedrag. Hij wil bijvoorbeeld niet inzien dat zijn relatie met Lida niet werkt. Het is uiteindelijk Lida die de relatie verbreekt en Frits blijft achter met een gevoel van onbegrip. Wanneer Lida hem heeft verlaten, wordt hij een zielig mannetje. Hij geeft zijn problemen geen plek, hij vlucht er niet voor weg, maar hij laat ze gewoon over zich heen komen. Hij heeft geen levenslust meer en hij heeft geen energie meer om de problemen aan te pakken.

Lida Feltkamp

Lida probeert met haar problemen om te gaan. Ze weet dat haar relatie met Frits niet goed is, en verbreekt deze dan ook. Wanneer Frits haar niets over de school wil vertellen waar ze zo nieuwsgierig naar is, probeert ze informatie te krijgen via Philip Corvage. Zo komt ze toch dingen te weten die haar interesseren.

Nel

Nel vlucht weg voor haar problemen. Doordat ze eigenlijk bang is voor haar man, probeert ze zo lang mogelijk bij Philip te blijven, op wie ze eigenlijk een beetje verliefd is, maar meer als een moeder en een kind.

Oom Selhorst

Oom Selhorst vlucht weg voor zijn problemen. Hij had een afkeer van de vader van Philip en projecteert deze afkeer nu op Philip terwijl hij hier geen reden voor heeft. Als hij heel boos wordt op Philip, kan hij een beroerte krijgen. Hij wil dit alleen zelf niet onder ogen zien, en wordt dus toch boos. Dit wordt uiteindelijk zijn noodlot.

Piet (de man van Nel)

Piet vlucht ook voor zijn probleem weg. Zijn probleem is Philip Corvage. Hij denkt dat Philip een verhouding heeft met Nel. Hij vermoordt Philip, waardoor zijn probleem op zich wel is opgelost, maar hij heeft het wel op een laffe manier opgelost. Daarom vind ik het toch een soort vluchtgedrag.

Conclusie

Al met al denk ik dat er in het boek sprake is van een mengeling van de stromingen Romantiek en Naturalisme. Bijna alle personen vertonen vluchtgedrag en er is sprake van veel zwarte humor. Het verhaal loopt ook erg slecht af, namelijk met de dood. Dit zijn aanwijzingen voor de stroming van de Romantiek. Er is echter ook sprake van het Naturalisme, want Philip is erfelijk belast. De vader van Philip was een oplichter en daar wordt Philip nu voor veroordeeld. Hij heeft ook trekjes van zijn vader. Frits is benadeeld door zijn milieu. Door zijn opvoeding door zijn moeder is nu niemand goed genoeg voor hem. Lida is ook door haar milieu benadeeld. Doordat iederen haar vergeleek met een Egyptische koningin, waar zij zelf niet om gevraagd had, wordt zij nu door iedereen scheef aangekeken.  Ik vind het moeilijk om één van de twee stromingen als hoofdstroming aan te wijzen, maar als ik echt moet kiezen kies ik voor de Romantiek. Bijna alle personen vertonen vluchtgedrag en er is sprake van een origineel verhaal.

Gebruik van ruimte

Er wordt eigenlijk gebruik gemaakt van twee ruimtes: de school en de stad. Het zijn twee gescheiden werelden. Pas wanneer Frits op de school gaat werken en Philip tegenkomt, raken de twee werelden in elkaar verstrengeld. Wanneer dit gebeurt, gaat eigenlijk alles mis. Er wordt niet echt gebruik gemaakt van de ruimtes, er wordt meer beschreven wat er precies gebeurt in die ruimtes.

Eigen mening

Structureel argument
Zoals ik net al zei bij het gebruik van de ruimte, zijn er in het begin twee aparte werelden: de wereld van Philip en de wereld van Frits en Lida. Wanneer Frits op de school gaat werken, komen hij en Philip elkaar tegen en wordt uiteindelijk ook Lida in de schoolwereld betrokken via de verhalen van Philip. Dit vind ik heel goed.

Doordat je aan het begin niets weet en je stukje bij beetje meer te weten komt, wordt er steeds meer naar een climax toe gewerkt. Ik vind het ook heel goed dat je het verhaal uit verschillende oogpunten ziet. Hierdoor kom je meer te weten als lezer.

Emotioneel argument

Ik vond het boek heel erg leuk om te lezen. Ik vond het personage van Philip Corvage heel leuk en grappig, maar ik leefde soms ook echt met hem mee. Hij heeft het op sommige momenten natuurlijk wel heel moeilijk in het boek. Ik was ook wel geboeid door de loop van het verhaal. Zo zie je maar dat door één opmerking veel tot stand kan komen. Nu is dat natuurlijk wel heel erg uitvergroot in het boek, maar dit is op kleinere schaal ook zo in het echte leven.

Intentioneel argument

Ik denk dat de intentie van Vestdijk was, om te laten zien dat een toevallige gebeurtenis grote gevolgen kan hebben, maar ik denk dat hij ook wilde laten zien wat een grote invloed ouders op hun kinderen hebben. Philip en Frits zijn zo erg getekend door hun ouders dat het uiteindelijk helemaal verkeerd met hen afloopt. Ik ben het helemaal met de schrijver eens, want dit is echt zo. Mensen met een slechte opvoeding komen vaak later niet goed terecht of ze blijven altijd iets missen. Ik vind dat Vestdijk er goed in geslaagd is deze bedoelingen  te realiseren, want je kunt heel duidelijk zien hoe een kleine opmerking zoveel teweeg kan brengen.

Moreel argument

Ivoren Wachters is niet echt een moreel boek. Het is meer een beschrijvend verhaal over de gebeurtenissen. Er worden niet echt meningen over personen gegeven, behalve dan door Schotel de Bie over Philip Corvage. Hierdoor blijf je objectief en ben je in staat om je eigen mening over de personen te vormen.

Realistisch argument

Het verhaal is niet realistisch, maar doordat het zo realistisch is beschreven lijkt het wel alsof het zo zou kunnen gebeuren. De wereld van het verhaal is ook heel werkelijk. Dat helpt ook mee om het geloofwaardiger te maken. Daarom vind ik het boek heel knap geschreven.

Vernieuwingsargument

Ik vond het boek heel verrassend en heel anders dan andere boeken die ik heb gelezen. Het boek is echt geschreven vanuit het gebit van Philip Corvage. Het hele boek draait hierom. Ivoren Wachters is geschreven in 1951, dit was de de tijd van de wederopbouw na de oorlog. Dat het thema van dit boek dan juist het verval is, vind ik wel erg goed bedacht.

Stilistisch argument

Er wordt geschreven in lange zinnen en het taalgebruik is nog erg ouderwets. Daardoor vond ik het in het begin heel moeilijk om door het boek heen te komen, maar na drie hoofdstukken ging dat veel makkelijker. De personages van Philip en de rector gebruiken allebei veel Latijnse zinnen. Dit is kenmerkend voor de personages. Philip is een echte dichter en de rector een echte leraar klassieke talen.

Bronnen

Ivoren Wachters -  Simon Vestdijk

http://nl.wikipedia.org/wiki/Ivoren_wachters (samenvatting)